Meer en meer wekte de Zuid-Afrikaanse Apartheidspolitiek de afkeer van de internationale gemeenschap. Vandaar dat al vroeg opgeroepen werd tot verzet tegen het systeem. Het voortouw werd daarbij genomen door de religieuze gemeenschappen, en meer bepaald door de Wereldraad van Kerken.

In 1954 al veroordeelde deze Wereldraad elke vorm van segregatie op grond van ras, kleur of etnische afkomst. Het gevolg daarvan was, dat de Zuid-Afrikaanse Nederduits Gereformeerde Kerke zich een paar jaar later uit de Wereldraad van Kerken terugtrok.

In 1972 riep de Raad alle christelijke kerken en instellingen op om, in het kader van een programma ter bestrijding van racisme, hun investeringen uit Zuid-Afrika terug te trekken en elke vorm van handel met het land stop te zetten.

Ook de Verenigde Naties gingen in het verzet. In 1962 richtte de Algemene Vergadering van de VN een speciaal comité op met betrekking tot de Apartheid in Zuid-Afrika en in 1965, keurde ze een "Internationaal Verdrag inzake de Uitbanning van alle Vormen van Rassendiscriminatie" goed; dat verdrag trad in werking op 4 januari 1969.

Enige jaren later, in 1973, keurde de Algemene Vergadering van de VN een Internationale Conventie goed over de "Opheffing en Bestraffing van de Misdaad Apartheid". In 1977 kwam de "Internationale Verklaring tegen Apartheid in de Sport", die Zuid-Afrika ook op sportgebied helemaal zou isoleren. Tussen haakjes: de laatste deelname van Zuid-Afrika aan de Olympische Spelen dateerde toen al van de spelen in Rome, in 1960. Tenslotte werd 1978 ook door de Verenigde Naties uitgeroepen tot het internationaal jaar tegen de Apartheid.

Elke verscherping van de Apartheidspolitiek lokte ook een verscherping van de internationale maatregelen tegen Zuid-Afrika uit. En deze laatste werden nog aangescherpt door een aantal feiten die getuigden van een bijzonder brutale repressie. Het schieten in menigten schoolkinderen in Soweto was daar één van, maar ook bijvoorbeeld de dood van Steve Biko in 1977, de anti-apartheidsstrijder die in nooit echt opgehelderde omstandigheden in gevangenschap stierf. Economische boycots werden uitgesproken tegen het land, en meer en meer kwam Zuid-Afrika terecht in een politiek en economisch isolement.